గీతాంజలి

  

నమ్మలేకపోతున్నా ఈ నిజం,

నిన్ను కూడా కాటేసిందా  ఈ క్రూర కాలం!!

కరిగిపోయినా నా గీతాంజలి అందం, 

కనుమరుగవ్వదు నా గుండెల్లో తన రూపం!!! 

నేను

అందరిలో ఒక్కడు, ఆ ఒక్కడిని నేను
ఒక్కడిలో ఏమున్నది? ఒక్కడిలో ఎంతున్నది??
కుతూహలంతో ప్రయోగం చేశా నేనొక్కడినై .

నా ప్రతి సుఖంలో భాగస్వామి నేనే,
నా ప్రతి దుఃఖంలో ఓదార్పు నేనే,
నా ప్రతి ఆవేశంలో ఆలొచన నేనే,
నా ప్రతి ఆలోచనకు బీజం నేనే,
నా ప్రతి సంఘర్షణలో వైరిని నేనే,
నా ప్రతి యుద్ధంలో సైన్యం నేనే.

నాలో కళకు ప్రేరణ నేనే, ప్రేక్షకుడిని నేనే.
నా సంశయంలో విద్యార్థిని నేనే, గురువు నేనే 
నాలో భక్తికి ఆరాధ్యం నేనే, ఆరాధకుడిని నేనే

ఇలా ఒక్కడిలో శక్తి ఉన్నది, ఒక్కడిలో లోతున్నదని తెలిసే క్రమంలో 

ఎవరు తట్టని నా గుండె తలుపులు మూతపడ్డాయి,
ఎవరు స్పృశించని నా మనసు పొరలు బండబారాయి,
ఎవరు వాడని నా భావ వారధులు కూలిపోయాయి.

నాలోనే సమాజం ఉందని తెలిసే సరికి సమాజంలో నేను లేను,
ఒక్కడినే అందరయ్యే క్రమంలో, అందరిలో ఒక్కడవ్వడం మరిచా నేను.
       

  

చరిత్ర

తెరచి చూస్తే తరతరాల చరిత్రలు, 

వెలిగిపోతాయి రాజుల వైభోగాలతో, వీరుల విజయగాధలతో. 

తరచితరచి చూస్తే మానవీయ కోణంలో

బయటపడతాయి సామాన్యుల కన్నీటి గాధలు.

ఖండాలు దాటిన రోమను సామ్రాజ్యపు చక్రాలను 

కదిలించాయి బానిసల చెమట చుక్కలు.

సూర్యుడస్తమించని బ్రిటిషు సామ్రాజ్యాన్ని 

కమ్ముకున్నాయి జాత్యహంకారపు నీలినీడలు.

అగ్రరాజ్యపు అమెరికా దేశ పునాదులను 

నిలిపాయి లెక్కలేని ఆదివాసీల సమాధులు. 

మహాగోప్పదని మురిసిపోయే మన భారత చరిత్ర 

కుళ్ళిపోయిన కులవ్యవస్థతో అయ్యింది అపవిత్రం.

అందుకే అన్నారు కాబోలు 

ఏ చరిత్ర చూసినా ఏమున్నది గర్వకారణం......... 

శూన్యం

ఎక్కడని వ్రెతికేది, ఎక్కడని వ్రెతికేది??

అంతులేని విశ్వంలోనా, శూన్యం నిండిన గుండెలోనా!!

ఎలా అని  వ్రెతికేది, ఎలా తిరిగి తెచ్చేది?? 

మాయమైన నవ్వులని, చల్లారిన ఆవేశాన్ని,

అదృశ్యమైన కలలని, ఇంకిపోయిన కన్నీలని !!

ఎలా అని పలికేది, ఎలా అని తెలిపేది,

నా మనోవాక్యాలని, మనోహర కావ్యాలని?? 

మూగబోయిన గొంతుతోనా, సిరా లేని కలంతోనా!!

సరస్వతి, నా ప్రియ సరస్వతి!!

బంజరు అయిన నా హృదయమైదానంపై నవరసవర్షం కురిపించవా,

మోడుబారిన ఈ అక్షరవృక్షంకు కవితా ఫలాలని పండించవా,

ఆత్మలేని ఈ జీవచ్చవాన్ని మరలా నీవు ఆవహించవా ....  

VARAM

guys!!! blog open chesi chaala rojulayyindhi. edho ippudu suddenga oka idea strike aithe edho chinna story laaga rayadaaniki try chesaanu. ippatiki english font lo undhi. baaane undhani review vasthe telugu font loki convert chetshaanu. ippudu konchem adjust avvandi. sorry 4 the inconvenience

ANAGANAGANAGA  oka abbayi. okanokanaadu oka ammayini tharasapdindhi, aa ammyini chudaagane manasu paresukunnadu. ghaadanga preminchaadu. okanoka muhurtham chuskoni a ammayiki thana

premanu thelipaadu. kaani a ammayi athani premanu angikarinchaledhu. inkoka abbayitho aa ammayi pelli jarigipoindhi. ee viraham, dhukkam, avedhana thattukoleni aa priyudu himalayalayaalaku

velli ghoramiana thapassu chesaadu. konni samvastharaalaku devudu karuninchi prathyaksham ayyi:

DEVUDU: nayana, kalla theruvu
Priyudu: devudaa, karuninchu thandri, inni rojulaku nannu karuninchava. dhanyosmi
D:nee thapassuku mechchithimi, emi varamu kaavalo korukonumu
P: prabhu, neeku theliyanidhi emundhi. nenu naa prema viphalamyyi, avedhana barinchaleka, naa badha evaru teerustharo theliyaka nee kosam thapassu chesaanu.naaku ee viraham nunchi

vimukthi kalpinchi swami.
D: thanaku inkokaritho pelli jarigipoindhi. ninnu thanaku daggara cheyalante, aameku thana barthapai prema pogotti nee pai premi kaligetattu cheyanaa.
p: vadhdhu swami thananu badhapetti nannu preminchukunetattu cheyadam naaku ishtam ledhu
D: mari vachche janmalo ayina thankau priyudivi ayye varam immantavaa??
p: anni rojulu nenu ee virahanni thattukolenu swami
d: ilaa kadhantavu, ala kadhantavu, nannu emi cheyamantavo nuvve cheppu

kodhdhi sepu mounam, bhakthudu baaga alochinchaadu.

P: swami, nannnu ee janma lone..( cheppe lopale devudu interrupt chesadu)
d: aame barthanu cheyamantavaa??
p: kaadhu. kodukuni cheyamnataanu
d: (aascharyamtho) bhaktha nee korika naaku artham kavatam ledhu
p: swami , thanu naa pai konchem prema choopithe chalanukunnanu. kaani thane ippudu oka thalliga,thana barthaku panche premakanna ekkuvagaa  naaku ananthamiana prema isthunnappud naaku inka emi kavali swami.
  thana sparsha thagilithe chalanukunnanu, kaani ippudu thanalone 9 nelalu untunnanu
    thananu  santhoshapettalani anukunnanu. kaani thana kadupuna putti thanaku prapancham lo anirvachaneeyamaina anandhanisthunnanu.
    naa jeevitham lo chaala vishayala thanatho panchukovali anukunnanu. kaani ippudu naa jeevitham lo chaala vishyala thana nunche nerchukuntaanu.
    nenu barthanu aithe kopam  lo eppudaina thananu thittadamo cheyi chesukovadamo jaragachchu, kaani koduku aithe alaanti thappu jargadhu kadhaa.
    thanu nannu rojuku okkasari thaluchukunte chalanukunnanu.. kaani koduku aithe okka kshanam kudaa nannu maruvadhu.
    bharyabharthalu aithe mansparthalu vahchi vidaakulu teesukovachchu. kaani thalli kodukulanu evaru vidadheeyagalaru swami!!!!
        
            devudu ventane bhakthuniki varam prasaadinchi, aa bhkthudu cheravalasina chotiki teesukuvelladu 
   

ప్రకృతి- పురుషుడు

చావుకు భయపడడం మనుషులలో అతి సహజం,
బ్రతుకుకు భయపడి చస్తే కాదా అది హాస్యం.

చుట్టూ ప్రకృతిని ఒక్కసారి చూడు పరీక్షగా,
బ్రతకడం నేర్పుతుంది నీకు ఒక పెద బాల శిక్షలా.

ఉలి దెబ్బ తగలని రాయి శిల్పం అవుతుందా??
కష్టాల కొలిమిలో పడందే  నీ  తెలివి పదునెక్కుతుందా???

విత్తుని పూడ్చేస్తే  అవుతుందా మరి  సమాధి,
సత్తువతో నేల  చీల్చి చెట్టై రాదా అది .
స్వేదం చిందించి కరిగించు నీకు ఎదురైన అవరొధిని,
నిర్వేదం తరిమిస్తే  చేరుకోగలవు నీ పరమావధిని .

మోయలేని మేఘాల భారం తన పై మోపినా,
మౌనంగా రోదించు  తప్ప మిన్ను విరిగి  పడదుగా!!
లెక్కలేని కష్టాలు నిన్ను చుట్టుముట్టినా,
మౌనంగా భరించు తప్ప గుండె బలం కోల్పోకురా!!  
బాధలన్ని  భరిస్తే కాదా ఆకశం హరివిల్లును కాన్చేది,
కష్టాలన్ని దాటితే కదా నువ్వు ఇలలో స్వర్గం చూసేది.

 మలుపులెన్నో వున్నవని  పోనంటుందా నది ముందుకు,
అలుపన్నది లేకుండా సాగదా ,పంటకు ప్రాణం అయ్యేందుకు.
ఈ జీవన పయనం లో మలుపులు లెక్క చేయకు  మిత్రమా!
నలుగురికి మంచి చేస్తూ సాగిపో స్నేహమా !!
ఆ నలుగురే నీకు కష్ట సుఖాలలో తోడైతారు,
బ్రతికేందుకు బాసటగా నిలుస్తారు ......



P.S: IF U LIKE IT LEAVE A COMMENT, IF U DONT LIKE THEN WRITE A COMMENT CRITICIZING THE POST. BUT DONT FORGET TO GIVE A COMMENT......

జీవితం

అనగనగనగా ఒక అందమయిన పక్షి
కనులు తెరిచి చూడగా కాంతి రేఖ తగిలింది
అంధకారమైన లోకం అత్యద్భుతం అయ్యింది
నింగికేసి చూడగా కాంతి బంతి కనిపించెను
కళ్ళు బైర్లు కమ్మిన రెప్ప వేయనేలేదు
మాయ తనను కమ్మింది
ఆకర్షణ కు లోనైంది
మోహం మనసును లాగింది
సూర్యుడినే వలచింది
ఏమీ తెలియని అమాయకత్వం,
ఏదో తెలియని ఆవేశం
వడి వడి అడుగులు వేయించాయి
నింగికేసి ఎగిరింది సూర్యుడికై వెళ్ళింది
ఆ మైకం లో అలసట తెలియలేదు
ఆ యాత్ర లో సూర్యుడే చేరువ అయ్యాడు
కాని ఇంతలో....
ఆ భగ భగ మంటలు తనువును తాకెను
రెక్కలు కాలి బూడిదయ్యెను
నేల పై పడింది నింగికెగసిన నీడజ

కొన్ని రోజుల తర్వాత...

కాలం గాయలను మాన్చింది
కాని ఆశను చంపలేకపోయింది
వద్దని ఎందరు వారించిన
విననన్నది తన మనసు
చెయ్యలేని పని ఏదీ లేదంది
అకుంఠిత దీక్షతో చేసి చూపుతానన్నది
మొక్కోవోని స్థైర్యంతో మళ్ళి మొదలెట్టింది
అనుభవాలు తోడురాగా నింగికి ఎగిరింది
అలుపన్నది లేకుండా అలసట రానీయకుండా
గెలుపే ధ్యేయంగా ఏ త్యాగానికైనా సిద్ధంగా
ఏ తడబాటు లేకుండా అడుగులు వేసింది
కానీ...........
దివాకరుడు మళ్ళి దహించాడు
కోరుకున్న కాంతే కన్నెర్ర చేసింది
కోలుకోలేనంతగా దెబ్బ తీసింది
తారవ్వాలని వెళ్ళింది తోకచుక్కలా రాలింది

ఈసారి..

పెద్ద వాళ్ళ మాట తో నిజం గుర్తెరిగింది
సూర్యుడైనా చంద్రుడైనా వెలుగొక్కటే అని తెలుసుకుంది
చంద్రుడికై వెళ్ళింది చల్లగా చేరింది..............

అనుభవాలతో పాఠాలు నేర్చినందుకు గెలుపనుకోవాలా??
కోరింది దక్కనందుకు ఓటమి అనుకోవాలా??
దక్కినదే కోరుకుంటున్నందుకు రాజీ అనుకోవాలా??